Genderdysforie

Een groot, algemeen besluit is toch wel dat ik niet het gemakkelijkste onderwerp heb uitgekozen om een website rond te maken.

Als ik aan iemand vertelde wat het onderwerp van mijn eindwerk zou zijn, had nog nooit iemand van dat woord gehoord. Dat maakte mij langs de ene kant onzeker (Zou ik het nu toch wel nemen?), maar langs de andere kant ook vastberaden (Ik ga dit onderwerp bekender maken!) Ik dacht dat ik geen goede, relevante informatie zou vinden, maar ik kan niet zeggen dat dit echt zo was. Alleen de manier waarop ik aan die informatie moest geraken, verliep soms moeizaam. Zoals ik reeds bij ‘Mijn bevindingen’ schreef, waren veel van die ‘communities’ of ‘gemeenschappen’ voornamelijk privé, waardoor ik als niet-genderdysfoor, er maar moeilijk binnen geraakte. Alles moest via de webmaster of via iemand anders; nooit kon ik een directe oproep plaatsen. Dat vond ik heel jammer, maar ergens begreep ik het ook wel. Voor die mensen is het misschien niet gemakkelijk om er openlijk over te spreken. Diegenen die wél reageerden op mijn oproepen, spraken er dan weer met volle overgave en determinatie over. Zij vonden dat het onderwerp meer bekendheid moest krijgen en zo ook meer erkenning. Ik had dus gemengde gevoelens: vanuit die websites liet men uitschijnen dat het onderwerp tot de absolute taboesfeer behoorde, maar de genderdysforen zelf reageerden telkens meestal positief op mijn vragen. Ze stuurden me ook af en toe een mailtje om te vragen hoe het liep met mijn eindwerk en hebben ook mee geholpen om de website gestalte te geven. Ze waren heel behulpzaam en daarvoor ben ik hen heel dankbaar.

Wat me echt stoorde en nog altijd stoort, is en was dat mensen die meer over genderdysforie te weten willen komen, dat bijna niet kunnen, tenzij ze zelf genderdysfoor zijn of iemand kennen met de stoornis. Mensen zoals ik, die er meer over te weten willen komen voor een eindwerk, of gewoon ter interesse, hebben het heel moeilijk. Dat had ik niet verwacht. Ik hoop dat ik een website heb gemaakt waarop voldoende open en duidelijke informatie staat, zodat iedereen die meer te weten wil komen over genderdysforie, dat ook kan.

De meeste informatie die op mijn website staat, is dan ook afkomstig uit psychiatrische en andere wetenschappelijke boeken. Dat soort boeken is niet overal te vinden; enkel gespecialiseerde bibliotheken hadden wat ik nodig had. Die literatuur doorlezen was soms echt heel zwaar en moeilijk; met een woordenboek bij de hand is een tekst lezen nooit echt leuk. Maar door zelf alles op en uit te zoeken, ben ik heel veel te weten gekomen over het onderwerp; de kennis die ik nu heb opgedaan, heb ik puur aan mezelf te danken, en dat geeft een goed gevoel natuurlijk.

Waaraan ik me ook niet had verwacht, was de absolute onbekendheid bij CLB’s en andere centra voor kinderen met psychiatrische problemen, zoals bv. Andante in Antwerpen. Ik heb elk CLB van Vlaanderen gecontacteerd met de vraag of ze al eens een situatie met een genderdysfoor kind hadden meegemaakt; allen reageerden negatief. Ik begrijp dat nu nog altijd niet; een CLB is toch juist een centrum dat leerlingen (met moeilijkheden) begeleidt?

Op de websites waar ik contact had met genderdysforen, vertelden er ook enkelen dat het heel gebruikelijk was voor transseksuelen om naar de logopedist te gaan om hun stem te vermannelijken of te vervrouwelijken. Toen ik een mail stuurde naar alle logopedisten uit Antwerpen, kreeg ik telkens hetzelfde antwoord: “Wij hebben hier geen ervaring mee.”

Ik begon me af te vragen of er überhaupt iemand ervaring had met dit onderwerp! Gelukkig kon ik via via Hans Hellemans contacteren, een gerenommeerd kinderpsychiater die de tijd nam om mijn vragen te beantwoorden. Wat een verademing; eindelijk iemand die mij, vanuit zijn professionele leven, kon helpen met mijn eindwerk!

Door het leven van genderdysfore mensen van naderbij te bekijken, ben ik tot het besef gekomen dat het soms echt niet gemakkelijk moet zijn als genderdysfoor, of als homoseksueel of travestiet. Overal hoor je dezelfde verhalen bij deze mensen: niet goed weten wie je nu bent, onbegrip vanuit de omgeving, je ‘anders’ voelen,… Ik denk dat het voor iedereen duidelijk is dat hoe meer een thema of onderwerp aan bod komt in het nieuws, de maatschappij, onder de mensen,… het op meer begrip kan rekenen. Bv. een homohuwelijk was enkele jaren geleden nog volledig uit den boze, nu kan het wel. Misschien gaat het bij genderdysforie wel een gelijke weg op, en kunnen ook deze mensen binnenkort of later op meer begrip rekenen. Dat hoop ik alleszins toch een beetje mee te bereiken met mijn website.

Sommige resultaten van onderzoeken die ik heb bestudeerd, verbaasden me erg. Ik wist niet dat mannen die vrouw willen worden en transseksueel zijn, een bepaald deel in hun hersenen hebben dat helemaal hetzelfde is als bij een vrouw. Dat is toch waanzinnig interessant? Of dat het nemen van een medicament tegen epilepsie tijdens de zwangerschap de kans op genderdysforie zoveel keer sterker maakt.

Door mijn keuze voor dit onderwerp heb ik (nog) meer appreciatie gekregen voor de wetenschap dan ik al had. Ik voel het aan alsof ik getuige ben mogen zijn van baanbrekend en interessante onderzoeken over genderdysforie.

Ik kan voor mezelf besluiten dat ik nu echt wel veel weet over het onderwerp waarrond ik een jaar heb gewerkt en kijk er naar uit om die kennis door te geven aan anderen tijdens de eindwerkbeurs. Dit onderwerp had mijn hart gestolen vanaf de eerste moment en ik heb er met hart en ziel aan gewerkt.

Soms had ik het gewild dat ik mijn eindwerk samen met iemand anders had gedaan; om de minder leuke momenten mee te delen. Als je bv. écht enkele vragen wilt stellen, maar niet toegelaten wordt op een forum. Toch weet ik dat dit eindwerk alleen maken, een goede keuze was. Ik heb mijn eigen zelfstandigheid op deze manier kunnen bewijzen en sta dan ook 100% achter mijn website.