Genderdysforie

Dit zijn de zaken die me tijdens mijn proces verrasten en verbaasden, zowel positief als negatief.

• Geen enkel CLB in Antwerpen heeft ooit iets met genderdysforie te maken gehad. Volgens hen is dit een té specifiek probleem dat moet worden behandeld door psychiaters, enz. Ik vond dat een heel raar antwoord op mijn mail, omdat het CLB het algemeen welzijn van kinderen toch moet opvolgen?
• Nadat ik mijn account aanmaakte op de site van de Vlaamse Genderkring, krijg ik na 2 maanden nog altijd geen antwoord. Ze hebben mij nochtans zelf aangeraden om informatie via dit kanaal proberen te zoeken nadat ik hen een mail had gestuurd waarin ik hen meer informatie vroeg. Ik stuur na een week nog een vraag per e-mail, maar krijg nog steeds geen antwoord.
• Ik heb op het internet geen enkele zelfhulpgroep voor genderdysfore mensen gevonden.
• Voor je lid kunt worden van een forum over genderdysdorie (maar ook transvestie, transseksualiteit,….), moet je verantwoorden waarom je er lid van wilt worden. Op geen enkel forum ben ik toegelaten. De forums waar ik mijn bericht wel mocht zetten, kon ik zelf niet bezoeken. Ik moest dus afwachten tot iemand mij een berichtje stuurde.
• Op zoek naar persoonlijke verhalen van genderdysfore mensen, merkte ik dat er slechts één vrouw (die zich dus een man voelde) reageerde. De rest waren allemaal mannen die zich vrouw voelen. Op de website van Travestie.org vind je tussen de profielen ook bijna alleen maar mannen.
• Boeken over genderdysforie zijn niet in de gewone handel te vinden. Ze zijn alleen te bestellen via gespecialiseerde organisaties, zoals Sensoa bv.
• De genderdysfore mensen die reageerden op mijn berichten, vertelden alles heel openlijk en eerlijk; wat ik enorm geapprecieerd heb. Sommigen nodigden me zelfs uit bij hen thuis!